Het was alsof het voorbestemd was. De eerste lentedag in de winter. Zonnestralen. Lachende gezichten. Giechelende kinderen. Je hoefde maar je ogen te sluiten, de streling van de zon te voelen, om te weten dat de tegenstander hier kwam om als speelbal te fungeren. Ik zou graag hierop willen voortborduren. Ik zou graag willen vertellen hoe mooi die middag was. Dat we genoten van het spel, van elkaar, van de toeschouwers. Maar ondanks dat er geen wolkje hing in de lucht voelde iedereen op en om het veld de naderende donkere, naargeestige wolkenbreuk.
Het veld was moeilijk bespeelbaar en dat maakte ons geroemde spel lastig uit te voeren. Daarbij wilde Reuver niet meewerken aan de mooie lentedag en gooiden er veel fysiek in. Als er een boer naast het veld had gestaan, was hij trots geweest om te zien hoe wij ploeterden op dat veld. En toch maakten onze spelers op het veld, de technische staf, de toeschouwers, het kantinepersoneel en het thuisfront zich geen enkele zorgen. Behalve Wally. Hij heeft namelijk last van de Pavlov-reactie. Pas als we scoren gaat hij kwijlen en is hij gerustgesteld. Maar dat is uiteraard niet nodig, want FCV 3 heeft dit seizoen iets magisch over zich. Verliezen is een utopie. Zelfs onze tegenstanders voelen het.
Het was dan ook geen toeval dat Richard in zijn enthousiasme druk zette op de bal en dat twee verdedigers en de keeper van Reuver daardoor in paniek raakten en zichzelf terugvonden in een scrimmage. Richard bleef rustig wachten tot hij de bal kon oppikken en in alle rust het doel kon inlopen. Het kwijlen van Wally kon beginnen. De ban leek gebroken, maar Reuver leek daar maling aan te hebben en ze rechtten hun rug, zetten druk op ons spel en werden steeds gevaarlijker voor ons doel. Vaak geholpen door blunders aan onze kant. Het was een godswonder dat we geen tegendoelpunten kregen.
Op de bank begon het testosteron zich op te hopen. Geklaag over de onbenutte ruimtes, de slechte inspeelpasses en met name de opstelling hoopte zich steeds hoger op. Vooral als de technische leiding er bij stond. Bij zijn afwezigheid ging het met name over het weer, luiers verschonen en Facebook. Maar als Loek erbij was speelde hij handig in op de kritiek door Richard de hemel in te prijzen en zijn befaamde Excellijst als argument te gebruiken. Ondertussen weten we dat die lijst een liefdesverklaring is aan Richard en dat de rest van het team daar ondergeschikt aan is.
Tijdens de eerste helft gebeurde er iets langs de kant wat zeer typerend is voor ons elftal. Het zoontje van Paul, ik schat zo’n jaar of drie, realiseerde zich dat een drol zich een weg baande door zijn darmstelsel naar de uitgang. Wat hij zich niet realiseerde, wat zeer typerend is voor zijn leeftijd, was de snelheid waarop dat ging. Het brandalarm was met andere woorden afgegaan in zijn gangenstelsel maar zijn hersenen kreeg die grote boodschap vertraagd. De climax heeft Paul die avond uit zijn broek kunnen wassen. De vraag is nu uiteraard wat dat met ons elftal te maken heeft. Misschien heeft u een aantal namen in gedachten waarbij dat ook kan gebeuren, want die heb ik ook, maar het ligt wat abstracter. We gaan er gemakshalve vanuit dat we iedere wedstrijd zomaar winnen en daar kan het een keer mislopen. We kunnen de dubbel winnen, we moeten de dubbel winnen, we zullen de dubbel winnen, maar dat kan alleen met focus. De ruststand was trouwens 1-0.
Er zou gewisseld worden in de rust. De spelers op het voelden het, de testosteron eiste het en de Excellijst gaf de mogelijkheid dat zonder problemen te doen. Roy, in zijn eerste dagen van zijn 38ste jaar, kwam erin voor John. Minder avontuur maar wel meer op balbezit. Rudy en Loek hadden in dezelfde rust een geanimeerd gesprek over wanneer Rudy te wisselen. Rudy waande zich veilig door te denken dat hijzelf kon aangeven wanneer hij gewisseld zou worden, maar hij besefte zich te laat dat de drol al met spoed onderweg was door zijn darmkanaal. U mag zelf raden wie de spreekwoordelijke drol in dit geval is. Groot was de verbazing bij Rudy toen de vlag omhoog ging om hem te wisselen. De diarree sijpelde langs zijn lies naar zijn knie. Loek hield alleen zijn excellijstje omhoog. De diarree werd niet alleen veroorzaakt door Loek, maar meer door wie erin kwam voor Rudy. Guus kwam.
Guus kwam. Guus kwam. Guus kwam erin voor Rudy en dat was een zeer gewaagde zet van Loek. Ik weet niet of ik verder moet schrijven, want dit ligt nogal gevoelig. Maar het is mijn plicht om de waarheid met mijn pen te bevloeien, alleen daardoor reiken we tot het ultieme.
Als de lente begonnen is, zullen er twee bruiloften plaats vinden. We zullen twee bruidegommen in ons midden hebben. Te beginnen met Ramses waar we met z'n allen uitgenodigd zijn. En we kijken uit naar zijn bruiloft. We spelen hem veel vaker de bal toe, ook al krijgen we hem (bijna) nooit terug. We zullen ervoor zorgen dat hij onze topscorer wordt en dat zijn lieftallige bruid nog trotser op hem zal zijn. We zullen de eerste keien zetten voor een lang en gelukkig huwelijk.
Guus gaat ook trouwen.
De druk om meer wissels werd groter en groter. Op het moment dat de bank wilde schreeuwen om nog een wissel scoorde Lorrie de 2-0. Zijn kenmerkende bliksemuitval liet de keeper van Reuver kansloos. Lorrie had lange tijd moeite om zijn oude vorm te hervinden sinds zijn terugkomst vanuit de VS, maar na lange gesprekken, de groei van zijn baard en onze schenking van Ambonese doosschildpadden begint het weer te lopen. Loek gebruikte het moment voor een wissel. Miloud kwam erin voor Gijs.
Door daarna ook nog eens een aantal pionnen te verzetten, alweer een kracht van dit elftal, kreeg FCV de wedstrijd meer in zijn macht. Niemand begrijpt op dat moment dat het een uitzonderlijke situatie is. Maar als je goed kijkt, als je echt de moeite neemt om het begrijpen, zul je het uitzonderlijke daarvan inzien. Richard, nu gaat Loek kwijlen, kan op iedere plek voetballen en ook nog eens keepen. Maar ook Paul, Gijs, Roy en Miloud kunnen op verschillende posities spelen waardoor je kunt sturen tijdens de wedstrijd. Over een aantal jaren wordt er nog steeds gesproken over deze hoeren.
Ondanks de hevige concurrentie klaagt iedereen over het wisselbeleid, maar daar blijft het bij. Zolang we winnen blijft het bij blaffen. Het winnen zorgt dat de pijnen niet gevoeld worden, dat iedereen onderdeel uit wil maken van dit succes, dat iedereen een hoofdstuk wil zijn van deze schrijvende historie. Het is zelfs zo erg dat Robin vlagt om maar erbij te mogen horen. En boze tongen beweren dat hij meer talent heeft in zijn rechterhand dan Wiel in zijn hele lichaam.
De druk op de defensie van Reuver wordt gigantisch na de wisselingen. Maar het besef van de schoonheid van deze tragiek speelt als een fluistering door hun hoofd. Ze verliezen van de toekomstige kampioen. Ze omhelzen het noodlot en laten zich drenken in de afschuwelijke schoonheid. De kansen komen en gaan niet meer weg. Soms blijven ze als versteend om dit te aanschouwen. Ramses stormt alleen op de goal af na een onderschepping van Tijn, die een voor zijn doen een typerende wedstrijd speelt, en tot ieders verbazing legt hij de bal breed op Paul. Ondanks de twijfel of hij de bal echt heeft gekregen van Ramses, scoort hij de 3-0. De storm ging daarna niet liggen.
Een van de mooiste kansen begint vanuit het middenveld aan de voet van Paul. Een blik van erkenning. Een schreeuw. De voet tegen de bal. Een splijtende steekpass. Een prachtige aanname van Miloud. De vrijheid naar het doel. Dit is wat de toeschouwers zien.
Dit is wat de tegenstander ziet. Mozes rijkt met zijn armen naar de hemel. Ramses de Grote (dus niet onze groet Ramses), voortgedreven door de tien plagen, gevolgd door zijn manschappen, richt zijn speer op Mozes voor een doodskus. Mozes’ ogen sluiten zich en de Rode Zee splijt zich en het uitverkoren volk loopt erdoorheen. Hoe kun je zoiets goddelijks niet aanvaarden?
Dit is wat ik zag. Paul ziet me. Ik zie hem. Eén blik van begrip. Een Fifapass. Een voor mij doodnormale aanname en de weg naar de goal is vrij. De keeper komt op me af en in een paar seconden lijkt alles stil te liggen. Het heeft iets weg van een bijna dood ervaring. Ik kom ter wereld in Beni Bouyahie, een bergdorp ergens in Marokko. Ik kruip door het zand met groene snot uit mijn neus. Mijn eerste vriendinnetje. Nee, geen geit. Ik was al in Nederland. Een lach in de zon. Een traan bij de geboorte van mijn eerste kind. Mijn eerste speeldag bij FCV. Een keeper komt op me af. Een keeper komt op me af? Zo snel als de herinneringen zich opstapelden, zo snel komt de realiteit in de vorm van een keeper op me af. Wat overblijft is een herinnering van een reddende keeper.
Lang stilstaan bij deze gemiste kans zit er niet in. Paul scoort na een strakke pas van Lorrie de 4-0 en Roy doet zijn verjaardag stilletjes over door de 5-0 binnen te schieten. Het lot was dus voorbestemd, maar zelfs Reuver heeft van deze mooie middag genoten. Op naar de volgende overwinning in de beker.

venloverbroedert

webshop

Instagram

Facebook

Hoofdsponsor

Shirtsponsor FCV-Venlo 1

voetbalshop fcv venlo

VVV Partnerclub


Login

.

BRILJANT SPONSOR

 

BRILJANT SPONSOR

venlogistics

BRILJANT SPONSOR

 

 

 


BRILJANT SPONSOR 


FCT logo mail 

BRILJANT SPONSOR PLUS


Logo Targos
BRILJANT SPONSOR

Subsponsor

BRILJANT SPONSOR

 

 

 

BRILJANT SPONSOR PLUS

Subsponsor

BRILJANT SPONSOR

BRILJANT SPONSOR PLUS

BRILJANT SPONSOR 

BRILJANT SPONSOR 
Subsponsor

BRILJANT SPONSOR PLUS


 

BRILJANT SPONSOR