Nu zit ik al een tijd naar het beeldscherm te kijken, in gedachten verzonken, om een verslag te schrijven over een tegenstander waar veel meningen over bestaan. Een verslag om enerzijds waarheidsgetrouw te zijn, maar zonder in stereotypes te vervallen. Ik heb dan ook het gevoel dat ik op een dun koord balanceer, terwijl een diepe afgrond naar me gaapt. Woorden komen bij me op net zo snel weer te verdwijnen, maar het woordje kwiek blijft wel steeds hangen.

Kwiek zijn we niet meer. De tijd lijkt sommigen in te halen, anderen proeven graag van de geneugten des levens zonder naar het lichaam te luisteren, terwijl de laatsten juist naar hun lichaam luisteren en het zoveel mogelijk volproppen. De tegenstander leek met dezelfde problemen te kampen, maar met dien verschil dat zij bovenaan de ranglijst vertoeven en wij naar beneden moeten kijken. Gek genoeg loopt de ziekenboeg tegen deze tegenstander snel vol om, wonderbaarlijk genoeg, na deze wedstrijd weer volledig genezen te zijn. Maar de technische staf heeft het sinds een seizoen of twee in de gaten en verlangt dan ook naar keihard bewijs op de groepswhatsapp. Misschien dat dat een reden is dat er zo weinig blessures waren behalve Tijn die zich (bewust?) blesseerde tegen Wittenhorst, Miloud die een losse teennagel bleek te hebben (of bewust losgescheurd?) en Wally die iets aan zijn lies (ook zo’n lekkere vage blessure (een beetje als mijn hond heeft mijn huiswerk opgegeten) ) leek te hebben. Daarnaast een Paul die uitgerekend op deze dag zogenaamd een familiedag had, Jordy die zijn auto wilde wassen in zijn te blanke Vinexwijk. Tot slot onze politieagent Marc die uitgerekend op deze dag er niet bij kon zijn. Naar zijn motieven kunnen we alleen maar gissen.

Ik vertelde het al: Kwiek is een ploeg waar we een hele geschiedenis mee hebben. We kunnen met trots vertellen dat we gegroeid zijn tot hun grootste angstgegner, maar daarover later meer. Het is vooral een club waar we mooie wedstrijden tegen hebben gespeeld. De mannen van Kwiek oogden, zoals wij, ook niet meer al te kwiek, maar er waren ook veel verschillen. Om te beginnen met de samenstelling. FCV 3 bestaat vooral uit blanke jongens die van poezenmarkten houden, een Nederlandse, kale jongen met wortels in Polen en met een Reggae trainingspak loopt, een Nederlandse jongen met een koloniaal verleden in Azië, een Nederlandse jongen met een koloniaal verleden in Amerika, een Nederlandse jongen met een Marokkaanse achtergrond. Maar het kan zijn dat ze een andere achtergrond hebben hoor, want ik heb nooit de interesse getoond en het ze gevraagd. Maar ze zien er gewoon anders uit en ik heb ze gemakshalve in een hokje gestopt.

Bij onze tegenstander liepen ook veel jongens die we gemakshalve in een hokje kunnen stoppen, jongens die we in een Gülen of Erdoganhokje kunnen stoppen, mss een aantal jongens met een koloniale achtergrond, misschien politieke vluchtelingen, voormailg Joegeslavië, maar ook daar ontbrak het me aan interesse om het te vragen. We hadden in ieder geval allemaal de liefde voor het spelletje en konden niet wachten om er een begin mee te maken. De ligging was ook mooi. Kwiek ligt temidden van een volkswijk, terwijl er op de achtergrond een moskee in aanbouw is. Als je je ogen zou sluiten en je oren zou spitsen, zou je je wanen in een middeleeuwse markt in Damascus.

Het is een ploeg die zelf erg graag het spel willen maken en de tegenstander de ruimte geven om te voetballen, waardoor het zeer interessante wedstrijden zijn en met veel respect naar elkaar toe. voor de wedstrijd worden er dan ook vriendelijkheden uitgewisseld en de zonnige dag maakte het tafereel zelfs bijna familiair. En zo begon de wedstrijd ook: gezapig, relaxed en het leek alsof we allemaal op een camping een balletje aan het trappen waren. FCV leek iets scherper aan de wedstrijd, maar aan echte kansen ontbrak het. Tot er in de twintigste minuut uit een voorzet van Lorenzo ons goudhaantje Ramses vrijwel uit het niets scoorde. De keeper van kwiek schatte de voorzet verkeerd in en ons goudhaantje was er als de kippen bij om de bal in het net te werken. De verwachting langs de kant waren nu hooggespannen, want het gesprek ging niet meer over de bouw van minaretten en het bekijken van onthoofdingen op internet, maar over dat Kwiek nu zou gaan drukken. Maar Kwiek leek nog steeds in winterslaap te zitten en FCV kreeg genoeg ruimte om er gebruik van te maken, hoewel de eindpass steeds net niet goed genoeg was. Toch kregen we, geholpen door een blunder van de keeper van Kwiek, een goal in de schoot geworpen en weer was het Ramses die zijn instinct volgde en zijn tweede van de middag maakte.

Het spel dat erop volgde was boeiend om naar te kijken. Kwiek dat met handige voetballers probeerde een gaatje te vinden in de hechte defensie van FCV, terwijl FCV probeerde met snelle counters Kwiek meer pijn te doen. De groenwitten speelden erg gegroepeerd met Roy en Richard die, behalve het uitschakelen van de spits, probeerden van achteruit op te bouwen en bijna de gehele wedstrijd was dit succesvol. De backs Bobby en Roel S. schakelden hun mannetjes professioneel uit. Vooral Bobby verdient een pluim, omdat hij een van de betere spelers van Kwiek de gehele wedstrijd in de tang had. Ook in Bobby heb ik weinig interesse getoond, dus daar kan ik verder niks over vertellen.

Met de 0-2 stand gingen we de catacomben weer in voor een lekker bekertje thee. Gek genoeg ging het, voor de verandering, vooral over voetballen in de rust. En het tweede wat misplaatst was, was het, bijna ontploffende, hoofd van Lorenzo. Het was alweer lang geleden dat hij langer dan tien minuten had gevoetbald en ook nog eens een paar sprintjes had getrokken. Aan het eind van het seizoen neemt hij weer afscheid om weer te kunnen profiteren van een cadeautje en zich meer te storten op de verkoop van zijn (tegenwoordig wel werkende) kastjes. De technische staf wilde hem desondanks laten staan en proberen te profiteren van zijn goede spel. Dan maar het risico nemen om dat hoofd te laten ontploffen.

Waar FCV dacht aan een invasie van Kwiek bleef het spelbeeld gelijk aan dat van de eerste helft. Sterker nog, Richard scoorde uit de eerste corner van de tweede helft en de wedstrijd leek in kannen en kruiken. Wally, die zich aan iedereen had geërgerd dat ze zo slechte keuzes maakten, leek zelfs stil te vallen van verbazing. De minuten kropen voort en er leek geen vuiltje aan de lucht tot de 55ste minuut de scheidsrechter Kwiek een strafschop toekende. Een speler van Kwiek stormde het strafschopgebied binnen, met binnen een straal van drie meter geen FCV’er te bekennen, om over zijn eigen benen te struikelen, maar de leidsman vond het genoeg voor een strafschop. Waarschijnlijk had een verdediger van FCV naar de benen gekeken van de Kwiek aanvaller, waardoor deze in verwarring raakte en struikelde. Desalnietemin scoorde Kwiek op een belangrijk moment en kreeg het de geest.

De druk werd nu groter. In de tussentijd kwam Miloud er voor de moegestreden Lorenzo in om wat meer lucht te krijgen. De pijp leek bij een aantal spelers van FCV steeds leger te worden. De middenvelders Maurice, Roel H en Maurice speelden een ijzersterke wedstrijd, maar de zon en de felheid van de tegenstander leek ze teveel te worden. Kwiek probeerde een aantal keren van afstand, maar Gijs zorgde door zijn katachtige reflexen dat FCV overeind bleef. Tot een dekkingsfout bij een corner hij toch gepasseerd werd. FCV leek een nog heter eindfase in te gaan. Kevin, die een geweldige wedstrijd speelde met slimme paasjes en balveroveringen, moest moegestreden het veld verlaten. Toch kwam er weer meer rust terug in het spel van het derde. Miloud nam de plaats in op het middenveld en nog kwiek was, Jeffrey die zich steeds liet terugzakken en dat prima afwisselde met Miloud en Maurice die maar bleef lopen om alle opengevallen gaten te dichten. Maar tegen sommige zaken kun je niet opboksen. In de 85ste toucheerde een kwiekspeler de bal met de hand in het strafschopgebied, maar mocht desondanks verder gaan en schoot de bal onverbiddelijk de bal achter Gijs.

Zo’n prachtige lentedag, zo’n leuk voetballende tegenstander, zoals wij aan het voetballen waren, alles leek ideaal, maar er leek toch iets niet te kloppen en iedereen van FCV keek elkaar aan waar dat nu aan zou liggen. En de wedstrijd was nog niet uitgespeeld. Kwiek wilde, om nog in het kampioenschap te blijven geloven, de winnende treffer scoren en zette alles op de aanval. Ze probeerden via rechts een aanval op te zetten, maar Roel S. zette een duel in en veroverde de bal en gaf deze aan Maurice en deze begon een van de meest waanzinnige sprints ooit gezien. En op een of andere manier leek de sprint met Pasen te maken te hebben.

Aan zijn gezicht viel te zien dat hij deze sprint misschien niet zou overleven. Het deed me een beetje denken “The Passion” zoals alle leed van de wedstrijd in zijn sprint zat, zoals hij op zijn laatste benen liep. Hij tikte de bal naar Jeffrey en deze twijfelde om hem terug tegen, bang dat hij zijn vriend zou verliezen, maar deed het toch. Maurice nam de bal aan en probeerde met zijn allerlaatste kracht de bal te geven aan Miloud en struikelde daarna half op de grond. Miloud rende naar de bal om balbezit te houden, maar zag dat Maurice nog steeds overeind liep. Het was weliswaar niet zo’n grote wonder als het lopen op water, maar respect dwong het toch af. Miloud nam de beslissing om Maurice dan maar de dood in te jagen en gaf via een magistraal hakje de bal terug aan Maurice, die maar bleef rennen. Die vond zichzelf ineens terug op een positie waar FCV in een overtalsituatie was. Ramses hield constant de grensrechter in de gaten, die al aan het zwaaien was, en liep voor de zekerheid nog een paar meter terug, maar de grensrechter bleef maar zwaaien met zijn vlag. Maurice paste op Ramses en viel op de grond en bleef daar bewegingloos achter. De dood kon je aflezen in zijn ogen.

Ramses nam de bal aan, de scheidsrechter negeerde de vlagger, en zo kon Ramses zijn derde scoren van de dag. Het wonder, de wederopstanding van FCV 3, met Pasen in het vooruitzicht was geschied. Na het laatste eindsignaal viel iedereen elkaar in de armen, sommigen huilend, anderen stralend, sommigen keken omhoog naar de hemel in afwachting op een engel om op hen neer te dalen. Een enkeling liep even naar Maurice om te kijken of hij nog ademhaalde. Maurice stond weder op en liep hinkend naar het kleedlokaal. En volgend seizoen weer hopen op een wedstrijd tegen Kwiek.

venloverbroedert

webshop

Instagram

Facebook

Hoofdsponsor

Shirtsponsor FCV-Venlo 1

voetbalshop fcv venlo

VVV Partnerclub


Login

.

BRILJANT SPONSOR

 

BRILJANT SPONSOR

venlogistics

BRILJANT SPONSOR

 

 

 


BRILJANT SPONSOR 


FCT logo mail 

BRILJANT SPONSOR PLUS


Logo Targos
BRILJANT SPONSOR

Subsponsor

BRILJANT SPONSOR

 

 

 

BRILJANT SPONSOR PLUS

Subsponsor

BRILJANT SPONSOR

BRILJANT SPONSOR PLUS

BRILJANT SPONSOR 

BRILJANT SPONSOR 
Subsponsor

BRILJANT SPONSOR PLUS


 

BRILJANT SPONSOR